Hætt að blogga á mbl.is

Hérmeð tilkynnist að ég er hætt að blogga á Moggablogginu. Þeir sem vilja lesa pistla eftir mig geta lesið þá framvegis á www.smugan.is

Með baráttukveðju,

Verndum Þjórsá!

Ingibjörg Elsa Björnsdóttir

Að þora ekki að hrópa eldur um leið og jörðin brennur

Af hverju heyrist svona lítið frá okkar helstu vísindamönnum um loftslagsbreytingar? Af hverju taka raunvísindamennirnir í Öskju ekki meiri þátt í umræðunni um mengandi álver sem spúa hundruðum þúsunda tonna gróðurhúsalofttegunda út í andrúmsloftið? Af hverju þegja sérfræðingarnir (nema auðvitað ég sem er sérfræðingur en kann ekki að þegja)?

Jú vegna þess sem Dr. James Hansen kallar the Mercer effect, þ.e.a.s. vísindamenn eru svo hræddir um að vera taldir ótrúverðugir eða pólitískir að þeir þegja frekar en að segja fólki sannleikann.  Jörðin brennur en enginn þorir að kalla ELDUR!

Fjármögnun rannsókna er einnig flókið mál, og reynslan hefur sýnt að þeir sem sýna hugrekki og taka afstöðu fá síður styrki til vísinda en aðrir. Greinar fá frekar birtingu í vísindatímaritum ef þær eru íhaldssamar en þeim er oftar hafnað ef þær eru róttækar.

Þannig sitja vísindamennirnir í sínum fílabeinsturnum og reikna út að Langjökull verði horfinn árið 2090 með sama áframhaldi, reikna út að eldgos muni aukast eftir því sem Vatnajökull þynnist og land undir honum rís, og ræða sín á milli um það hvort að hækkandi sjávarstaða muni einfaldlega færa hið nýja tónlistarhús á kaf.

En hver þorir að hrópa ELDUR! 

Tíbetsk hugleiðsla

Ég er núna á frábæru námskeiði í tíbetskri hugleiðslu hjá www.hugleidsla.is .  Ég hugleiddi í hálftíma s.l. miðvikudag og bæði blóðþrýstingur og púls lækkaði örlítið.  Tíbetsk hugleiðsla kennir manni einnig að meta afstöðu sína til lífsins og maður fer að átta sig betur á því hvernig maður hugsar í raun og veru.

Tíbetsk hugleiðsla eða kyrjun í anda annarra búddista er einnig mjög góð leið til að slaka á.

Mæli með þessu fyrir alla sem vilja komast í betri snertingu við sjálfa sig.

Að losna úr viðjum eineltisins

Íslenskt þjóðfélag er að mörgu leyti markað af einelti í öllum sínum myndum. Eineltið er ekki bundið við barnaskólana. Það er á vinnustöðum, í Háskólum og jafnvel á elliheimilum.

En Íslendingar eru í afneitun og neita enn að horfast í augu við umfang vandans. Íslendingar vilja ekki hreinskilnar umræður um einelti. Þeir vilja hvísla í hálfum hljóðum.

Ég er orðin 42 ára en ég er fyrst núna að átta mig á því hvað ég hef þjáðst mikið vegna þess að ég var lögð í einelti sem unglingur. Ég var náttúrulega uppnefnd Gleraugnaglámur og prófessor og ofviti og allt þar fram eftir götunum. Ofvitastimplinum var stimplað á mig svo fast að hann brenndi sig inn í hörund mitt eins og brennimark á miðöldum.

Með þetta brennimark hef ég gengið allt mitt líf, og oft hef ég upplifað mikla höfnunartilfinningu. Það versta við höfnunartilfinninguna sem eineltisþolendur upplifa er að það getur farið svo að eineltisþolandinn ákveði einfaldlega að hafna sjálfum sér, að gefa sjálfum sér ekki séns. Þolandi eineltisins fer að trúa eineltinu, unglingurinn eða barnið fer að trúa því að það sé öðruvísi og að það eigi jafnvel ekki sama tilverurétt og aðrir. "Ég á þetta skilið" hugsar þolandi eineltisins. Hann eða hún endar með því að dæma sjálfan sig harkalegar en nokkurn annan gæti grunað.  Þannig brenglar eineltið sjálfsmynd viðkomandi barns eða unglings og getur valdið miklum skaða ævilangt.

Það er þessvegna sem einelti er svo óskaplega grimmt og hættulegt fyrir þolandann. Og það hefur tekið mig mörg ár að fyrirgefa sjálfri mér að ég skuli vera eins og ég er. Ég er farin að segja við krakka að það sé frábært að vera nörd. Ég er líka orðin mjög stolt af því að vera með greindarvísitölu yfir 140. Mér er alveg sama þótt aðrir séu öfundsjúkir út í mig. Þetta einelti sem ég upplifði var hvort eð er aldrei sprottið af neinu öðru en hreinni og meinfýsislegri öfund.

Marley og kisa

Ég fór á bíómyndina Marley og ég, og ég hló mig máttlausa. En ég grét líka. Það eru ár og dagar síðan ég hef tárast í bíó og sennilega var ég að hugsa um kisuna mína hana Alexöndru og sá hana fyrir mér í hlutverki Marleys. Eða þá að ég er svona viðkvæm fyrir bæði dýrum og börnum. Ég hlýt að vera farin að meyrna.

A.m.k. náði myndin að snerta í mér viðkvæman streng. Ég vissi að þetta er bara skáldsaga en ég var tilbúin að trúa öllu í svosem tvo tíma bara til þess að njóta þess að vera í bíó og láta "raunveruleikann" lönd og leið.

Það er þó a.m.k. gott að vita að maður er ekki alveg tilfinningalaus....sniff...sniff...

Enda var ég ekkert að bæla þetta niður, leyfði bara tilfinningunum að flæða pínulítið, alltaf gott að hreinsa hugann. Leið bara miklu betur á eftir.

Góðar stundir.

Að sleppa takinu á hinu skuggalega áli

Kæri Guðjón,

Ef við viljum raunverulega bæta kjör þeirra íbúa jarðar sem búa við sára fátækt verðum við þessir ríku íbúar jarðar að gefa eftir og slaka á okkar efnislegu kröfum. Það eru ekki til nægar auðlindir á jörðinni til þess að allir geti lifað eins og Íslendingar hafa lifað undanfarin ár.

Við þurfum því að gera MINNI kröfur, kaupa minni bíla, borða minni mat (sem er hollara) og sætta okkur við færri utanlandsferðir og munað. Annars verður aldrei hægt að koma á réttlæti í þessum heimi.

Þú talar um að framleiða meira ál til að auka lífsgæði. Þetta sýnir hvað þú hefur þröngt efnishyggju sjónarhorn á lífsgæði.

Ef við viljum auka lífsgæði Íslendinga í dag þá verðum við að hugsa um líðan fólks, andlega heilsu þess, hvort að það hefur tíma til að vera með börnunum sínum og þar fram eftir götunum. Alltof margir eru fastir inni í litlum kössum og halda að ef þeir hætti að vinna eða gera það sem ætlast er til af þeim, þá hrynji einfaldlega veröldin. En enginn er ómissandi.

Mesta aukning lífsgæða er þannig fólgin í því að sleppa takinu á hlutum eins þeirri þráhyggju og nauðhyggju að þurfa að framleiða ál. Hver segir að Íslendingar VERÐI að framleiða ál??? BANDARÍKJAMENN SEGJA ÞAÐ en eigum við alltaf að gera það sem bandaríkjamenn segja????

Ég hvet þig kæri Guðjón til þess að sleppa takinu á lífsgæðakapphlaupinu og slaka á í þínu eigin lífi áður en það er of seint. Hættu að hugsa um markmiðin og að eitthvað sé nauðsynlegt og verði að gerast. Andaðu djúpt, slepptu takinu og upplifðu frelsið.

Ef maður lifir ekki á meðvitaðan hátt í heiminum þá eltist maður við skugga allt sitt líf. Álskugginn er einn af þessum skuggum sem eiga sér enga raunverulega holdgervingu nema í huga þeirra sem eru helteknir af græðgi, peningum og markaðshyggju.

Samkvæmt búddismanum er græðgi mjög neikvætt hugarástand og í kristninni á miðöldum var græðgin ein af dauðasyndunum 7. Við verðum að læra að hemja okkur og sætta okkur við minna, í stað þess að framleiða alltaf meira og meira. Kreppan núna er einungis lítil kreppa en þegar stóra auðlindakreppan kemur þá mun enginn maður geta skorast undan.

Góðar stundir.

Hver er hlutur álversframkvæmda í bankahruninu?

Það er ein spurning sem mér finnst þurfa að svara áður en flanað er í álversframkvæmdir í Helguvík. Spurningin er: 

Hvaða þátt áttu álversframkvæmdir og Kárahnjúkar í bankahruninu?

Einnig:

Af hverju björguðu Kárahnjúkar ekki fjárhag Íslendinga???????

 

Ég vil fá skýlaust svar við þessum spurningum, en reyndar hef ég lesið í erlendum ritum að byggingar stórra stíflumannvirkja hafi aldrei í mannkynssögunni skilað neinum hagnaði.

Ég hef verulegar áhyggjur af því að bygging álvers í Helguvík eigi einungis eftir að festa Íslendinga enn fastar í skuldafeninu.

Kann Össur að reikna ????

Brennisteinsvetni, arsen og kvikasilfursgufur - hóst, hóst!

Það er eitthvað málum blandið með hollustu þeirra gastegunda sem berast með útblæstri frá Hellisheiðarvirkjun. Í fyrsta lagi er brennisteinsvetnið H2S efnfræðilega flokkað sem eiturefni, og ég hef sjálf orðið fyrir því á Nesjavöllum að lenda inni í H2S skýi þannig að mér varð óglatt, svimaði og varð að setjast niður inni í bíl og loka öllum gluggum.

Efnafræðingarnir í Tækniháskólanum í Chalmers í Svíþjóð voru alveg með það á hreinu að H2S væri eiturefni enda komu þeir hlaupandi þegar þeir fundu brennisteinslyktina af íslensku sýnunum mínum.

En nú fer frásögnin að verða meira krassandi.

Skv. nýjustu fréttum finnst bæði arsen og kvikasilfur í mosum á Hellisheiði og hljóta efnin að hafa borist í mosann loftleiðina þ.e.a.s. í gufuformi. Skemmst er frá því að segja að hvorki arsengufur né kvikasilfursgufur geta talist mjög hollar frá eiturefnafræðilegu sjónarmiði. Kvikasilfursgufur hafa áhrif á taugakerfi manna og dýra og arsen er efnið sem andhetjur í bókum Agöthu Christie nota til að koma einhverjum fyrir kattarnef.

En hvað er þá hægt að gera?  Jú, það fyrsta sem Orkuveitan þarf að gera og það strax er að framkvæma nákvæmar mælingar á útbreiðslu mengunarinnar. Sérstaklega þarf að skoða hvort mengun þessi berst eitthvað niður í byggð. Góðu fréttirnar eru að það eru til aðferðir til að mæla þessi efni þannig að þessi hluti málsins ætti ekki að vefjast fyrir Orkuveitunni. Kannski kemur í ljós við þessar mælingar að skaðlegu efnin séu í það litlu magni, að þau séu ekki hættuleg fyrir menn.

Síðan þarf auðvitað að athuga með að setja upp hreinsibúnað á virkjunina sjálfa. Það kostar að vísu peninga, en heilsufar fólks í næsta nágrenni Hellisheiðarvirkjunar verður ekki metið til fjár, sýni mælingar að magn brennisteinsvetnis geti farið yfir heilsuverndarmörk í nálægum byggðum.

Það versta í stöðunni er að tefja málið og gera ekki neitt. Það eru til úrræði og til þeirra verður að grípa undir eins!

Bakhtínskur Shakespeare - hið raunverulega karnival

Halaleikhópurinn, leikhópur fatlaðra og ófatlaðra sýnir um þessar mundir Shakespeare-karnival í Sjálfsbjargarhúsinu, Hátúni 12. Ég var svo lánsöm að sjá þessa frábæru sýningu í gær.

Í bókmenntum er oft talað um karnivalið sem er eins konar uppreisn gegn hefðum og yfirvaldi, þegar þeir sem minnst mega sín í þjóðfélaginu taka völdin.  Skemmst er frá því að segja að sýning Halaleikhópsins er alvöru karnival, þar sem valdahlutföllinn í samfélaginu snúast við og hinn bakhtínski hlátur tekur völdin.

Enda var mikið hlegið á sýningunni. Næstum því ómögulegt er að taka einhverja leikara út úr þessum frábæra hópi og hrósa sérstaklega. Ég verð þó að nefna þrjá leikara sem virkilega sýndu frábæra takta: Sólveig Björk Axelsdóttir fór stórkostlega vel með erfitt hlutverk, Gunnar Gunnarsson var óborganlegur sem Malvólíó og Gunnar Freyr Árnason lék hinn drukkna Tóbías svo vel að sumir sýningargesta héldu að hann væri raunverulega í því. Hið öskrandi ljón kom einnig öllum til að hlæja.

Ég leyfi mér að segja að Shakespeare sýning Halaleikhópsins hafi verið nær hinum raunverulega bakhtínska hlátri og karnivali Shakespeares, heldur en margar sýningar annarra leikhópa sem taka sig alltof alvarlega.  Svona hefur Shakespeare verið í raun og veru hugsaði ég hrærð þegar ég gekk út í lok sýningarinnar.

Takk fyrir mig. Þið eruð öll gjörsamlega frábær.

Bloggfrí

Hætt að blogga í bili. Hef of mikið að gera og skrifa á öðrum vígstöðvum. Kem aftur ef ég tel brýna nauðsyn á að skipta mér meira af umræðunni. Annars ekki.

Munið að gera einungis það sem þið viljið að verði að almennri reglu! Og sýnið  hvort öðru umburðarlyndi og kærleika.

Með kærri kveðju og takk fyrir ánægjuleg samskipti,

Ingibjörg Elsa Björnsdóttir.