ON THE MORNING OF CHRIST'S NATIVITY, 1629

Eftirfarandi brot úr ljóði John Miltons frá 1629 fór mikið fyrir brjóstið á ákveðnum prófessor í Háskóla Íslands sem frábað sér þvílíkt bull. Tek það fram að viðkomandi prófessor er ekki prófessor í bókmenntum.

Það er hart fyrir heimsbókmenntir frá 17.öld að þurfa að þola raunvísindalega mælikvarða frá 21.öld og synd að ekki er hægt að skoða málin með akademískt frelsi í huga og leyfa bókmenntaverkum að endurspegla þau tímabil og þá menningu sem þau eru sprottin úr.

Dæmi um ljóð frá 17. öld:

No War, or Battle's sound
Was heard the World around:
The idle spear and shield were high up hung;
The hooked Chariot stood
Unstain'd with hostile blood,
The Trumpet spake not to the armed throng,
And Kings sat still with awful eye,
As if they surely knew their sovran Lord was by.

V
But peaceful was the night
Wherein the Prince of light
His reign of peace upon the earth began:
The Winds, with wonder whist,
Smoothly the waters kiss't,
Whispering new joys to the mild Ocean,
Who now hath quite forgot to rave,
While Birds of Calm sit brooding on the charmed wave.

VI
The Stars with deep amaze
Stand fixt in steadfast gaze,
Bending one way their precious influence,
And will not take their flight
For all the morning light
Or Lucifer that often warn'd them thence;
But in their glimmering Orbs did glow,
Until their Lord himself bespake, and bid them go.

Þeir sem ekki sjá snilldina í þessum versum, geta sennilega ekki greint nið tímans, né hljómfall tungunnar, og þeir sem eru blindaðir af ofstæki guðleysisins munu lítið geta lesið heimsbókmenntirnar sér til gagns, nema þeir viðurkenni að menn á öðrum öldum, að ekki sé talað um fyrir iðnbyltingu, hugsuðu öðruvísi en við gjörum nú og að kristni er samofin vestrænni menningu á hátt sem ekki verður aðskilinn svo auðveldlega þegar verið er að ræða um listir og bókmenntir.

Að ráðast að rótum sinnar eigin menningar

 

Af gefnu tilefni skal eftirfarandi tekið fram:

Vestræn menning er kristin menning, hvort sem mönnum líkar það betur eða verr. Það getur vel verið að vestræn menning sé að líða undir lok og að kristin kirkja muni aftur fara niður í katakomburnar, en vestræn menning mun ekki halda lengi áfram án kristninnar sem ól hana.

Auk þessa er nánast öll listsköpun undanfarin 500 ár unnin innan kristins samhengis, og er einungis á 20.öldinni sem listin fer að fjarlægjast rætur sinnar innan trúarbragðanna og endurspegla í ríkari mæli firringu mannsins í nútímanum, rótleysi hans, og tengslaleysi við fortíð sína og eigin menningu.

Bach er "incarnational" í tónlist sinni sem stendur föstum fótum í trúfesti hans, og mörg af stærstu skáldum mannsandans eins og Alexander Púskin, William Blake, John Milton og fleiri lýstu því beinlínis yfir að þeir væru að starfa skv. hefð spámanna Biblíunnar. Þeir töldu sig ekki skapa af sjálfu sér heldur fá innblástur frá "sálinni" og "andanum" - já frá heilögum anda, sem þeir töldu lífsandann sjálfan eða með öðrum orðum, þeir fengu innblástur sinn beint frá Guði. 

Um daginn varð ég fyrir því óhappi að senda hluta úr ljóði Johns Miltons, frá 1629 sem fjallar um Jólanótt á mann sem telur sig vera "a militant atheist".  Þessi ágæti maður réðist á mig með offorsi í tölvupósti, dæmdi kvæði John Miltons sem bull, þá væntanlega samkvæmt mælikvarða nútímans og þeirri miklu þekkingu sem raunvísindi nútímans búa yfir í dag.

Ég benti manninum á að kvæðið væri frá 17. öld og því ekki réttlátt að mæla það með mælikvarða nútímans, en umræddur maður hellti sér þá yfir þjóðkirkjuna, og kristna trú yfirleitt, og tróð mína trú og mínar lífsskoðanir niður í svaðið. Ef maður er kristinnar trúar, þá má víst skjóta mann.

 Staðreyndin er sú, að þeir sem vilja kristna trú feiga, eru að ráðast gegn rótum sinnar eigin menningar, líkt og ofsatrúarmenn í sjálfsmorðshugleiðingum. Blind vísindahyggja eða raunvísindatrú, eins og ég kýs að kalla hana, eru myrk og ógurleg trúarbrögð sem eiga ekkert skylt við skynsemi. Raunvísindatrúin gerir til dæmis ráð fyrir útdauða mannkynsins innan skamms, nema takist að byggja raunvísindalegt himnaríki á jörð, sem er þá væntanlega einhvers konar skipulag í anda Marx-Lenín-Stalínismans... ó já... við erum komin aftur á byrjunarreit,... má ég þá frekar biðja um Milton og Blake, en blóðlaust guðleysi Bazarovs... aftökusveitir Robespierre, og gúlag Stalíns...arfleifð Locke, Berkeleys og Hume... Blóðlaus, stalínískur húmanismi hefur a.m.k. 30 milljónir mannslífa á samviskunni nú þegar skv. útreikningum sagnfræðinga. Er ekki bráðum komið nóg.

Hef hafið aftur tímabundið blogg á mbl.is

Hef af ýmsum ástæðum ákveðið að hefja aftur tímabundið að blogga á MBL.is

 

Kær kveðja,

Ingibjörg Elsa Björnsdóttir, M.Sc. og M.A.

Hætt að blogga á mbl.is

Hérmeð tilkynnist að ég er hætt að blogga á Moggablogginu. Þeir sem vilja lesa pistla eftir mig geta lesið þá framvegis á www.smugan.is

Með baráttukveðju,

Verndum Þjórsá!

Ingibjörg Elsa Björnsdóttir

Að þora ekki að hrópa eldur um leið og jörðin brennur

Af hverju heyrist svona lítið frá okkar helstu vísindamönnum um loftslagsbreytingar? Af hverju taka raunvísindamennirnir í Öskju ekki meiri þátt í umræðunni um mengandi álver sem spúa hundruðum þúsunda tonna gróðurhúsalofttegunda út í andrúmsloftið? Af hverju þegja sérfræðingarnir (nema auðvitað ég sem er sérfræðingur en kann ekki að þegja)?

Jú vegna þess sem Dr. James Hansen kallar the Mercer effect, þ.e.a.s. vísindamenn eru svo hræddir um að vera taldir ótrúverðugir eða pólitískir að þeir þegja frekar en að segja fólki sannleikann.  Jörðin brennur en enginn þorir að kalla ELDUR!

Fjármögnun rannsókna er einnig flókið mál, og reynslan hefur sýnt að þeir sem sýna hugrekki og taka afstöðu fá síður styrki til vísinda en aðrir. Greinar fá frekar birtingu í vísindatímaritum ef þær eru íhaldssamar en þeim er oftar hafnað ef þær eru róttækar.

Þannig sitja vísindamennirnir í sínum fílabeinsturnum og reikna út að Langjökull verði horfinn árið 2090 með sama áframhaldi, reikna út að eldgos muni aukast eftir því sem Vatnajökull þynnist og land undir honum rís, og ræða sín á milli um það hvort að hækkandi sjávarstaða muni einfaldlega færa hið nýja tónlistarhús á kaf.

En hver þorir að hrópa ELDUR! 

Tíbetsk hugleiðsla

Ég er núna á frábæru námskeiði í tíbetskri hugleiðslu hjá www.hugleidsla.is .  Ég hugleiddi í hálftíma s.l. miðvikudag og bæði blóðþrýstingur og púls lækkaði örlítið.  Tíbetsk hugleiðsla kennir manni einnig að meta afstöðu sína til lífsins og maður fer að átta sig betur á því hvernig maður hugsar í raun og veru.

Tíbetsk hugleiðsla eða kyrjun í anda annarra búddista er einnig mjög góð leið til að slaka á.

Mæli með þessu fyrir alla sem vilja komast í betri snertingu við sjálfa sig.

Að losna úr viðjum eineltisins

Íslenskt þjóðfélag er að mörgu leyti markað af einelti í öllum sínum myndum. Eineltið er ekki bundið við barnaskólana. Það er á vinnustöðum, í Háskólum og jafnvel á elliheimilum.

En Íslendingar eru í afneitun og neita enn að horfast í augu við umfang vandans. Íslendingar vilja ekki hreinskilnar umræður um einelti. Þeir vilja hvísla í hálfum hljóðum.

Ég er orðin 42 ára en ég er fyrst núna að átta mig á því hvað ég hef þjáðst mikið vegna þess að ég var lögð í einelti sem unglingur. Ég var náttúrulega uppnefnd Gleraugnaglámur og prófessor og ofviti og allt þar fram eftir götunum. Ofvitastimplinum var stimplað á mig svo fast að hann brenndi sig inn í hörund mitt eins og brennimark á miðöldum.

Með þetta brennimark hef ég gengið allt mitt líf, og oft hef ég upplifað mikla höfnunartilfinningu. Það versta við höfnunartilfinninguna sem eineltisþolendur upplifa er að það getur farið svo að eineltisþolandinn ákveði einfaldlega að hafna sjálfum sér, að gefa sjálfum sér ekki séns. Þolandi eineltisins fer að trúa eineltinu, unglingurinn eða barnið fer að trúa því að það sé öðruvísi og að það eigi jafnvel ekki sama tilverurétt og aðrir. "Ég á þetta skilið" hugsar þolandi eineltisins. Hann eða hún endar með því að dæma sjálfan sig harkalegar en nokkurn annan gæti grunað.  Þannig brenglar eineltið sjálfsmynd viðkomandi barns eða unglings og getur valdið miklum skaða ævilangt.

Það er þessvegna sem einelti er svo óskaplega grimmt og hættulegt fyrir þolandann. Og það hefur tekið mig mörg ár að fyrirgefa sjálfri mér að ég skuli vera eins og ég er. Ég er farin að segja við krakka að það sé frábært að vera nörd. Ég er líka orðin mjög stolt af því að vera með greindarvísitölu yfir 140. Mér er alveg sama þótt aðrir séu öfundsjúkir út í mig. Þetta einelti sem ég upplifði var hvort eð er aldrei sprottið af neinu öðru en hreinni og meinfýsislegri öfund.

Marley og kisa

Ég fór á bíómyndina Marley og ég, og ég hló mig máttlausa. En ég grét líka. Það eru ár og dagar síðan ég hef tárast í bíó og sennilega var ég að hugsa um kisuna mína hana Alexöndru og sá hana fyrir mér í hlutverki Marleys. Eða þá að ég er svona viðkvæm fyrir bæði dýrum og börnum. Ég hlýt að vera farin að meyrna.

A.m.k. náði myndin að snerta í mér viðkvæman streng. Ég vissi að þetta er bara skáldsaga en ég var tilbúin að trúa öllu í svosem tvo tíma bara til þess að njóta þess að vera í bíó og láta "raunveruleikann" lönd og leið.

Það er þó a.m.k. gott að vita að maður er ekki alveg tilfinningalaus....sniff...sniff...

Enda var ég ekkert að bæla þetta niður, leyfði bara tilfinningunum að flæða pínulítið, alltaf gott að hreinsa hugann. Leið bara miklu betur á eftir.

Góðar stundir.

Að sleppa takinu á hinu skuggalega áli

Kæri Guðjón,

Ef við viljum raunverulega bæta kjör þeirra íbúa jarðar sem búa við sára fátækt verðum við þessir ríku íbúar jarðar að gefa eftir og slaka á okkar efnislegu kröfum. Það eru ekki til nægar auðlindir á jörðinni til þess að allir geti lifað eins og Íslendingar hafa lifað undanfarin ár.

Við þurfum því að gera MINNI kröfur, kaupa minni bíla, borða minni mat (sem er hollara) og sætta okkur við færri utanlandsferðir og munað. Annars verður aldrei hægt að koma á réttlæti í þessum heimi.

Þú talar um að framleiða meira ál til að auka lífsgæði. Þetta sýnir hvað þú hefur þröngt efnishyggju sjónarhorn á lífsgæði.

Ef við viljum auka lífsgæði Íslendinga í dag þá verðum við að hugsa um líðan fólks, andlega heilsu þess, hvort að það hefur tíma til að vera með börnunum sínum og þar fram eftir götunum. Alltof margir eru fastir inni í litlum kössum og halda að ef þeir hætti að vinna eða gera það sem ætlast er til af þeim, þá hrynji einfaldlega veröldin. En enginn er ómissandi.

Mesta aukning lífsgæða er þannig fólgin í því að sleppa takinu á hlutum eins þeirri þráhyggju og nauðhyggju að þurfa að framleiða ál. Hver segir að Íslendingar VERÐI að framleiða ál??? BANDARÍKJAMENN SEGJA ÞAÐ en eigum við alltaf að gera það sem bandaríkjamenn segja????

Ég hvet þig kæri Guðjón til þess að sleppa takinu á lífsgæðakapphlaupinu og slaka á í þínu eigin lífi áður en það er of seint. Hættu að hugsa um markmiðin og að eitthvað sé nauðsynlegt og verði að gerast. Andaðu djúpt, slepptu takinu og upplifðu frelsið.

Ef maður lifir ekki á meðvitaðan hátt í heiminum þá eltist maður við skugga allt sitt líf. Álskugginn er einn af þessum skuggum sem eiga sér enga raunverulega holdgervingu nema í huga þeirra sem eru helteknir af græðgi, peningum og markaðshyggju.

Samkvæmt búddismanum er græðgi mjög neikvætt hugarástand og í kristninni á miðöldum var græðgin ein af dauðasyndunum 7. Við verðum að læra að hemja okkur og sætta okkur við minna, í stað þess að framleiða alltaf meira og meira. Kreppan núna er einungis lítil kreppa en þegar stóra auðlindakreppan kemur þá mun enginn maður geta skorast undan.

Góðar stundir.

Hver er hlutur álversframkvæmda í bankahruninu?

Það er ein spurning sem mér finnst þurfa að svara áður en flanað er í álversframkvæmdir í Helguvík. Spurningin er: 

Hvaða þátt áttu álversframkvæmdir og Kárahnjúkar í bankahruninu?

Einnig:

Af hverju björguðu Kárahnjúkar ekki fjárhag Íslendinga???????

 

Ég vil fá skýlaust svar við þessum spurningum, en reyndar hef ég lesið í erlendum ritum að byggingar stórra stíflumannvirkja hafi aldrei í mannkynssögunni skilað neinum hagnaði.

Ég hef verulegar áhyggjur af því að bygging álvers í Helguvík eigi einungis eftir að festa Íslendinga enn fastar í skuldafeninu.

Kann Össur að reikna ????